İRSAL-İ MESEL’LER
(BEYİTLER)
İnsanlara eğitim küçük yaşta verilir
Ne demiş atalar: “Ağaç yaşken eğilir.”
* * *
İnsan bu; kolay tava gelmez
“Dut kurusu ile yâr sevilmez.”
* * *
Kim vurursa elbet bir gün vurulur
“Su testisi su yolunda kırılır.”
* * *
Hata yapanın aşı kesilmez
“Bir sürçen atın başı kesilmez.”
* * *
Aceleyle karar verme hiç
Her vakit “İki ölç de bir biç.”
* * *
Bilgisiz insan çok konuşur
“Sütsüz inek meleğen olur.”
* * *
İnsanın özrünü yüzüne söylemek olmaz
Güzel sözdür: “Kelin yanında kabak anılmaz.”
* * *
Olmasın aklın havada bir karış
“Bin bilsen bile bir bilene danış.”
* * *
Yaptığımız defterimize yazılır
“Her koyun kendi bacağından asılır.”
* * *
Dürüst insanlar hep hak hukuk tanır
Bilmez misin: “Ağız yer, yüz utanır.”
* * *
“Çalma elin kapısını, çalarlar kapını.”
Vereceksin mutlak yaptığının hesabını
* * *
İnsanoğlu helalinden kazanıp da yemeli
“Ne oldum dememeli, ne olacağım demeli.”
* * *
Azla yetinmelisin; çünkü her çok azdan olur
Bil ki; “Deveyi yardan uçuran bir tutam ottur.”
* * *
İnsanı dertli kılar yaşama bağlanma arzusu
“Herkesin bir derdi vardır; değirmencininki de su.”
* * *
Ne demişler büyükler bilirsiniz eskiden:
“Tarlayı taşlı yerden, kızı kardeşli yerden...”
* * *
Akıllı insan neyi nerde söyleyeceğini bilir
“İstediğini söyleyen, istemediğini işitir.”