Bir yılı geride bırakıp yeni bir yıla yeni umutlar, beklentiler, istekler ve temennilerle giriyoruz. Bizde bir söz vardır:” Gelen gideni aratır” diye. İnşallah yeni yıl bize geçen yılı aratmaz. İnsanlık için hayırlara vesile olur.

      Hayırlara yada şerlere vesile olması bizim çaba ve gayretlerimizle orantılı olacak. 

      Biz hayatımızın merkezine neyi yerleştirir ve neyi önemsersek, elde edeceğimiz şeyde o olacaktır. Sevgiyi, barışı, kardeşliği ve iyiliği önemsersek onlar gerçekleşir. Aksi şeyleri önemsersek onlar gerçekleşmiş olacaktır. 

      Burada en önemli olan “bizim için en önemli şeyin” ne olduğuna karar vermektir.

      Hikayede anlatılan efsaneye göre; bir kadın, bir gün kucağındaki çocuğu ile birlikte  bir mağaranın önünden geçerken içeriden gelen bir ses duyar. Bu ses ona:”İçeri gir ve ne istersen al, ama en önemli olanı unutma.

      Ayrıca: Sen çıktıktan sonra kapının bir daha asla açılmayacağını da dikkate almalısın. Ancak bu fırsatı kaçırma, ama yine de en önemli şeyi unutma” diyordu.

      Kadın mağaraya girer ve büyük bir servetle karşılaşır. Masanın üzerindeki altın ve mücevherleri görünce şaşkına döner ve çocuğunu yere bırakarak hemen büyük bir hırsla masanın üzerindekileri toplamaya başlar.

      Bu sırada o esrarengiz ses yine duyulur: “Yalnız sekiz dakikan var” demektedir.

      Sekiz dakika çabuk geçer, kadın toplamış olduğu kıymetli taşlar ve altınlarla birlikte mağaranın dışına koşar ve kapı kendiliğinden kapanır…

      Bu sırada çocuğunu içerde unutmuş olduğunun farkına varır, ama kapı bir daha açılmamak üzere kapanmış bulunmaktadır…

      Zenginlik, şan, şöhret uzun sürmez, ama ümitsizlik hep yaşar.”

      Aynı şey çoğu zaman bizim başımıza da gelir. Bu dünyada yaklaşık seksen yıllık ömrümüz vardır ve bir ses daima bize:” sakın önemli şeyi unutma!” der gibidir. 

      Önemli olanlar manevi değerlerimiz, inançlarımız, dikkatli olmamız, ailemiz, dostlarımız ve hayatımızdır.

      Ancak kazanç hırsı, zenginlik hayalleri, maddi şeyler bizi öylesine büyüler ki, çoğu zaman en önemli şeyleri bir köşede bırakırız.

      Böylece zamanımızı bu tür şeylerle tüketir, en önemli olan şeyi ”Ruhun hazinesini” bir köşede unuturuz.

      Asla aklımızdan çıkarmamamız gerekir ki; bu dünya hayatı çok çabuk geçer ve ölüm beklenmedik bir anda bizi yakalar ve hayatın kapısı bizim için ebediyen kapanmış olacağından “son pişmanlık” bir fayda vermez.

      Yaşadığımız dünya maalesef sorunlarla açılarla, ahlaksızlıklar, vahşet ve adaletsizliklerle dolu. Bir hiç uğruna sebepsiz yere insanların ve masum çocukların öldürüldüğü, ailelerin acılarla boğuştuğu bir dünya.

      İnsan yaratılmışların en şereflisi olmak varken “ esfele safilin” olmayı yani en aşağılık en bayağı olmayı tercih eder duruma gelmiş.

      Manevi duygularımızın olmaz dediği aşağılık ve bayağılıklar normal gibi gözükür hale gelmiş.

      Hz Muhammed (SAV) in: “Nerede bir kötülük görürseniz elinizle kaldırın, buna gücünüz yetmiyorsa dilinizle kaldırın, buna da gücünüz yetmiyorsa kalbinizden buğz edin.” Buyurduğu hadisinin hiçbir umdesini yerine getiremiyorsak, yani kötülük gördüğümüzde kalbimizden bile onun için buğz edemiyorsak vay halimize ki ne yazık devir o devir oldu artık.

      Her türlü arsızlığı, ahlaksızlığı ve imansızlığı normal gibi görüyorsak demek ki biz, bizim için önemli olması gereken şeyleri unutmuşuz.

      Sevgiyi, barışı, kardeşliği, alçak gönüllülüğü, samimiyeti, çocuklarda ki saflığı ve masumiyeti, şefkati hayatımızdan bir kenara atmışız.

      Daha neleri atmamışız ki; saymakla bitmez…

      Bu kadar yanlıştan sonra gelecekten iyi şeyler beklemeyi umuyoruz.

      Sormazlar mı: Hangi yüzle?

      Bu nedenle hayatımızın güzelleşmesi için olmazsa olmaz değerlerimizi gelgeç heveslere kurban etmemeyi ve insan gibi yaşamayı öğrenmeliyiz.

      Yeni yılda yeni umutlara hep birlikte…