Bu köşede yer alan yazılarımızda genelde insanla ilgili konuları ele alır, toplumsal yaşamanın gerektirdiği kuralları, erdemleri irdeler ve insanlara dilimizin döndüğü nispette onlara faydalı olmaya çaba gösteririz.

      Karınca kararınca insanlara faydalı olalım düşüncesi taşırız. İnsanlardaki sorumluluk bilincini ve gittikçe kaybettiğimiz değerleri yeniden canlandırmayı amaçlarız.

      Bunda ne kadar faydalı olduğumuza okuyucularımız ve zaman karar verecektir.

      Önemli olan niyetimizin ve amacımızın düzgünlüğü.

      Dünyanın nüfusu her geçen gün biraz daha artıyor ve haliyle de kalabalıklaşıyor. Bu nedenle de insanlar eskiye oranla daha kalabalık bir dünyada yaşamak zorunda. Toplu olarak karşılıklı ve insanca yaşamakta bazı kurallara uymakla mümkün.

      Gel gör ki, insanoğlu giderek insana özgü değer ve kıymetleri hayatından çıkarıyor ve insan olma özelliklerini bir bir yitiriyor. Ve daha da ileri gidiyor ve dünyanın sadece kendisi için var olduğunu ve diğerlerinin onun rahatı için yaratıldığı zannetmeye başlıyor.

      Özellikle şehir hayatında bu durumu daha iyi gözlemleyebiliyorsunuz. Aşrı heveslerimizi ve isteklerimizin hem bizi bunalıma sürüklüyor hem de çevremize zararlı olmamıza yol açıyor.

      Mesela siteler dediğimiz büyük binalarda yaşıyoruz ve burada yaşamanın da bir takım sorumlulukları, kuralları var. O kuralları da beraber koyuyorsunuz ama sonra kendi koyduğunuz kuralları kendiniz ihlal ediyorsunuz.

      İhlal ettiğiniz kurallar komşunuza, aynı mekanı paylaştığınız insanlara zarar veriyor. Mesela çöp saatleriniz var ama siz o saatlere riayet etmiyorsunuz ve istediğiniz zamanda merdiveninizin başına çöp poşetinizi bırakıyorsunuz. Apartmanınızdaki koşmuşlarınız ve gelen misafirleriniz bunu görüyor, size göre acaba neler düşünürler ve söylerler hiç akıl ediyor musunuz?

      Kendi dairenizde çocuklarınızda neşeli bir şekilde neşeli bir şekilde gülüyor eğleniyor ama farkında olmadan gürültü yapıyorsunuz bu hareketinizle alttaki komşunuzu rahatsız ediyorsunuz. Aynı şeyin sizin üst komşunuz tarafından yapılmasını ise hoş karşılamıyorsunuz.

      Ne kadar tezat değil mi?

      Günümüz insanı ahlaki ve imani değerlerden uzaklaştıkça insani niteliklerinden de uzaklaşıyor. Adeta tatmin edilemeyen duyguların ve hazların girdabında bocalayıp duruyor. Egoizm dediğimiz sadece kendini ve kendi mutluluğunu düşünen bu uğurda gerekirse insanlığı hatta dünyayı bile yakmayı göze alabilen bir duygunun seli insanın bütün ruhunu esir alıyor. Gerçi bu duygularla haşır neşir olan insanda duygulardan hele insani duygulardan bahsetmenin ne kadar doğru olabileceğini de varın hesap edin artık.

      Medeniyet dediğimiz olgu insanları medenileştirecek derken gittikçe medeni olan yönlerini de erozyona uğratarak onda var olan insani hisleri bile yok etmeye başladı. Medeniyetin getirdiği nimetlerden istifade edebilmek uğruna, daha lüks yaşamak uğruna insanoğlu daha fazla çalışmaya, daha çok kazanmaya ve daha çok harcamaya odaklanınca sevmeyi, saymayı, dostluğu, arkadaşlığı, fedakarlığı ve başkalarını düşünmeyi unuttu.

      Kendisi için oluşturduğu küçücük dünyası için koskoca âlemi yok farz etmeye yöneldi.

      Başarıları kendinde arayan, başarısızlıkları başkalarında arayan insanlar olduk. Hep kendimizi önemsedik ve başkalarının da önemli olabileceğini aklımıza getirmeyi unuttuk.

      Küçücük şeylerden büyük kavgalar ve gürültüler kopardık. Unuttuğumuz nokta ise bizim çok yaşadığımız dünyanın ise bir tane olduğuydu.

      Halbuki kavgada etsek, barış içinde de yaşasak bir tane dünyayı paylaşacağız. Kavgayla paylaşanların hiçbirine kalmadığını bu güne kadar yaşanan deneyimler bize gösterdiği halde biz yine o yolu seçiyoruz ne yazık ki.

      Düşünemiyoruz ki, en çok yaşayan 80 bilemedin 90 yaşına kadar yaşayabiliyor. Bu kadar bir ömür için gemileri yakmaya değer mi?

      Komşularımızla, akrabalarımızla, arkadaşlarımızla, eşimizle ve dostumuzla sevgi, hoşgörü ve anlayışla yaşamak varken biz hep kendi duygularımız ve zevklerimiz tatmin etmek uğruna bizi sevenleri bile karşımıza almakta bir sakınca görmüyoruz. Değil mi?

      Halbuki herkes bir arada yaşamanın getirdiği hak ve sorumlulukları bilse her şey ne güzel olacak.

      Peygamberimiz ölçüyü koymuş:” Komşusu açken tok yatan kamil mümin değildir” diye.

      Başka söze gerek var mı?