ZAMANI İSRAF

      Her canlının olduğu gibi insanında bir ömrü var, nihayet bunun sonucu Kuran’da da belirtildiği üzere “her canlı ölümü tadacaktır” ilahi emri doğrultusunda sona erecek. Bizde diğer canlılardan farklı olarak bu yaşadığımız sürenin nasıl yaşandığına dair hesaba çekileceğiz.

      Dünyada neler yaptık hangi hayra ve hangi şerre imza attık tüm bunların muhasebesini amel defterimizde göreceğiz ve bunlara göre muameleye tabi tutulacağız.

      Durum böyle olduğu halde insanoğlu ne kadar gafildir ki, hesaba çekileceğini bildiği halde nefsinin ve şeytanın elinde çoğunlukla yapmaması gereken şeyleri yapar da yapması gerekenler nefsine ağır geldiği için yapmaz yada yaparken zorlanır.

      İnsan gerçekten çözülmesi zor bir muamma küçücük bir ömründe hem kendisi hem de insanlığın hayrına işlerle uğraşmak yerine bir sürü lüzumsuz işlere vakit ayırır ve ömrünü boşa harcar.

      Bu konu ile ilgili olarak bir hikayeyi sizinle paylaşmak istiyorum inşallah beğenirsiniz.

      “      Genç adam yoğun iş temposundan iyice bunalmıştı. Vakit aksama yaklaşıyordu, ama mesai kavramına çok yabancı olduğu için evine ne zaman gideceği belli değildi. Başını iki elinin arasına aldı, gözlerini sıkıca kapadı. Çok para kazanıyordu. Yöneticiydi, birçok insanin imrenerek baktığı bir konumdaydı. Ama yasadığı hayati hayat olarak görmüyordu. "Bu ne biçim hayat böyle!" diye söylendi kendi kendine. Hafta sonlarında dahi evine gidemiyordu. Toplantılar, is seyahatleri, yazışmalar ve koşuşturmacayla geçen bir hayat. Pek çok yakın dostunun adını dahi unutmuştu.

      Bu karamsarlık içinde kıvranırken, birden çekmecesindeki küçük radyosu aklına geldi. Radyoyu açtı. Yayınlanan müzik parçası ile biraz rahatladığını hissetti. Müziğin ardından yaşlı bir adamın konuşmasıyla gayri ihtiyari radyoyu kapatmak istedi. Ama birden durdu. İlginç bir teoriden bahsedeceğini söylüyordu yaşlı adam. "BİN MISKET TEORİSİ" ni anlatacaktı. Merakla dinlemeye başladı.

      "Bir gün oturdum ve biraz aritmetik yaptım. Ortalama bir kişinin yetmiş beş yaşına kadar yasadığını varsaydım. Biliyorum, bazıları daha çok, bazıları da daha az yasar. Ama biz yetmiş beş sene yaşadığını düşünelim. Bir yılda 52 hafta olduğu için, 75'i 52 ile çarptım ve ortalama ömre sahip bir insanin tüm hayatında yasayacağı Cumartesi sabahı sayısı olarak 3900 rakamına ulaştım.
      Simdi beni iyi dinleyin. En önemli kısmına geliyorum. Bütün bunları ayrıntılı olarak düşünmeye elli beş yaşında başlamıştım. Yaptığım hesaba göre bu yasa kadar 2180'in üzerinde Cumartesi yasamıştım. Ve eğer yetmiş beş yasine kadar yasarsam, yaşayacağım Cumartesi sayısı sadece bin adet olacaktı. Bir oyuncak dükkânına gittim ve elindeki tüm misketleri aldım. 1000 adet misketi bir araya getirmek için üç tane daha oyuncakçı dükkânını ziyaret ettim. Bunları eve getirdim ve atölyemdeki radyomun yanında duran büyük, şeffaf bir kavanozun içine hepsini doldurdum. O günden sonra, her Cumartesi kavanozdan bir tane aldım. Misketlerin azaldığını gördükçe, hayatımdaki önemli şeyleri daha fazla düşünmeye başlamıştım. Anladım ki, dünyadaki zamanımın akıp gittiğini seyretmek kadar önceliklerimi düzene koymama hiçbir şey yardım edemez."
Yaşlı adamın anlattıkları öylesine etkiliydi ki, genç işadamı adeta dünyadan kopmuş, radyoya kilitlenmişti. Yaşlı adam su cümlelerle konuşmasını tamamladı:

      "Programı kapatmadan önce simdi size son bir şey daha anlatacağım. Bu sabah kavanozun içindeki son misketi de aldım. Eğer önümüzdeki Cumartesiye kadar yasarsam, bana biraz daha zaman verilmiş olacak. Unutmayın, hepinizin kullanabileceği en önemli şey, biraz daha fazla zamandır."

Yazı böyle devam edip gidiyordu... Farkın damısınız bilmiyorum ama bizi meşgul eden o kadar oyun var ki! önemli ya da önemsiz.. Ama biz bunların arasında kaybolup gittiğimizi fark edemiyoruz bile... İsin garibi fark ettiğimiz anda "şu isimi de bitireyim ondan sonra..." diye erteliyoruz, değil mi? hadi arkanıza yaslanın... derin bir nefes alin, hayatınızda önemli olan dostlarınızdan birisinin telefonunu çaldırın, cıvıl cıvıl sesinizle "merhaba" deyin, gülümseyin.. .
Mutluluklarınızın kalıcı ve bulaşıcı olması dileklerimle. ..

Hikâyeyi kendime uyarladığımda yaş 57 olduğuna göre 2964 Cumartesi yaşamışım. 75 yıl yaşayacağımı düşünürsem geriye 939 cumartesi kalmış demektir. Kalan Cumartesilerimi güzel şeylerle geçirmek varken, boş gündemlerle uğraşayım.

      Yada niçin uğraşalım…

       Geride bizi hatırlatacak güzel şeyler bırakmak yerine darbeler, muhtıralar, haksızlıklar ve adaletsizliklerle anılalım.

      Güzel günler dileğiyle.