GELEN KALMAZ, GİDEN GELMEZ

Peygamber Efendimiz ashabına hikmet ehli Kuss bin Saide’den bahsederken şöyle buyurdu:

“Kuss bib Saide’yi Ukaz panayırında kızıl tüylü bir deve üstünde insanlara şöyle seslenirken görmüştüm: "Ey insanlar! Geliniz, dinleyiniz, belleyiniz! İbret alınız! Yaşayan ölür, ölen fena bulur. Olacak neyse olur. Yağmur yağar, otlar biter; çocuklar doğar, annelerinin ve babalarının yerini alır. Derken hepsi ölüp gider. Hâdiselerin ardı arası kesilmez. Hepsi birbirini kovalar.
            Kulak veriniz, dikkat kesiliniz; gökte haber, yerde ibret alınacak şeyler var.
Yeryüzü bir büyük divan, gökyüzü bir yüksek tavan… Yıldızlar yürür, denizler durur. Gelen kalmaz, giden gelmez. Acaba vardıkları yerden hoşnut olup da mı kalıyorlar?
Yoksa orada kalıp da uykuya mı dalıyorlar?
            Yemin ederim, yemin ederim ki, Allah`ın indinde bir din vardır ki, şimdi içinde bulunduğunuz dinden daha sevgilidir. Ve Allah`ın gelecek bir peygamberi vardır ki, gelmesi pek yakındır. Gölgesi başınızın üstüne geldi.
            Ne mutlu o kimseye ki, ona iman eder; O da kendisine hidayet eyleye!
Yazıklar olsun Ona isyan ve muhalefet edecek bedbahta! Yazıklar olsun O`na isyan ve muhalefet edecek bedbahta!
            Ey İnsanlar! Hani ya babalar, dedeler, atalar? Nerede soy sop? Hani o süslü saraylar ve mermer binâlar yükselten Ad ve Semûd kavimleri? Hani ya, dünya varlığından gururlanıp da kavmine, `Ben sizin en büyük Rabbiniz değil miyim?` diyen Firavun’la Nemrud?"Onlar, zenginlikçe, kuvvet ve kudretçe sizden çok daha üstün idiler. Ne oldular? Bu yer onları, değirmeninde öğüttü, toz etti, dağıttı. Kemikleri bile çürüyüp dağıldı. Evleri yıkılıp ıssız kaldı. Yerlerini, yurtlarını şimdi köpekler şenlendiriyor?
            Sakın, onlar gibi gaflete düşmeyin! Onların yolundan gitmeyin! Her şey fanidir. Baki olan ancak Allah’ır.”
            Ölüm bir ırmaktır. Girecek yerleri çok, ama çıkacak yeri yoktur. Büyük, küçük hep göçüp gidiyor. Giden geri gelmiyor. Kesin bildim ki, herkese olan, size ve bana da olacaktır."

            “Ne dünyada ölümden kaçacak bir zaman ve mekân

             Ne kabirde tekrar geriye dönecek bir imkân

            Ne de Kıyametin şiddetinden sığınacak bir barınak vardır.”

            Hayatta yaşama sevinci ile ölümden ürperiş arasında gelip gidiyoruz. Bu akış içersinde yaradılış amacımızı, insanın gerçek mahiyetini kavrayamamışsak hayatı ve ölümü anlamlandıramayız.

            Mülk suresi 2.Âyet-i Kerime de Yüce Allah (C.C.) Şöyle buyurmaktadır.

            “O, hanginizin daha güzel iş yapacağınızı denemek için ölümü ve hayatı yarattı. O, üstündür, bağışlayandır.”

            Enbiya Suresi 35. Ayette de “ Her nefis ölümü tadacaktır.” Buyurmaktadır.

            “Dünya ilahi bir iman dershanesi, ölüm ise zaruri bir göçüş.

            Efendimiz “Zevkleri yok eden ölümü çokça anınız buyurmaktadır.” Yine o güzeller güzeli “Vaiz olarak (öğüt verici olarak)ölüm yeter buyurur.

            İnsan ibret almaz mı ki her fani varlığın tazelik ve zindeliğini zaman değirmeninde daimi surette öğütmektedir.

            Ne tuhaftır ki insan, birkaç gün misafir olarak bulunduğu bu dünyada kendini aldatır. Her gün cenaze sahnelerini aleni olarak gördüğü halde ölümü kendine uzak görür. Kendisine verilen emanetleri el, göz, kulak, ayak, beden, çocuk, ev, mal, mülk, eş, makam, meslek, para hepsinin daimi sahibi sanır kendini. Hâlbuki insan ruhuna ceset giydirilerek bir kapıdan dünyaya dâhil edildiğinde artık bir ölüm yolcusu demektir.

             Biliniz ki; bu üç günlük dünya kimsenin hakkına girmeye, kimseyi kırıp, dökmeye parçalamaya değmiyor hatırlatalım istedik.

            Selam ve dua ile…