ACI AMA GERÇEK

 

Bu defâ, 1980’in Ocak ayında Lüleburgaz Lisesi’nde göreve başladığım yıldan ve belki de öğrenci defterine yazılanların ilki olan bir hâtıra yazısıyla huzûrunuzdayız. Sizi, ilk görev yıllarının heyecanıyla kaleme aldığımız duyguların yansıması olan cümlelerle baş başa bırakıyoruz:

 

Sevgili Öğrencim;

Bana göre ideal bir öğrencisiniz.

Ölçülü, saygılı, edepli davranışlarınız, çalışkanlığınız,

sâdelikle birlikte giyim-kuşamdaki titizliğiniz,

ve bunların bir meyvesi olan başarınız övgüye değer elbette.

Unutulmamalı ki, hayat, anlamlı şeyler yapmakla anlam kazanır.

Sana, bundan sonraki hayâtında da başarı ve mutluluklar diliyorum.

Acı, çile ve ayrılıklarla dolu hayat çizgisinde

bu pek mümkün gözükmese de

her zaman bizimle olan

ve bize bizden, şahdamarımızdan daha yakın olan dosta

gerçek anlamda ve aşkla bağlanabilirsek

tüm olumsuzlukları rahatlıkla göğüsleyerek

sonsuz mutlulukları devşirebiliriz.

“Andolsun, insanı biz yarattık

ve nefsinin kendisine fısıldadıklarını biliriz

ve biz ona şahdamarından daha yakınız. 

KAF SÛRESİ: 16

Bu vesîleyle, defterinizde ayırdığınız sahife için teşekkür edip

güle güle diyerek huzurundan ayrılırken

sonu ebedî saâdet yurduna çıkacak bir hayat çizgisini

sana nasîp etmesini Yüce Mevlâdan niyâz ediyor

sevgi, saygı ve başarı dileklerimi sunuyor

beğeneceğinizi umduğum bir hâtıra şiirle

sözlerimi noktalamak istiyorum:

 

-Acı ama gerçek-

 

Acı ama gerçek

Yolcuyuz biz bu dünyâda

Gelip-geçiciyiz

Şu altı yıl ötedeki

Bu yolun ilk durağıydı

Sonra orta durağa geldik

Şimdi lise durağındayız

Eninde-sonunda bir gün son durakta

İneceğiz ansızın, istemiyerek

Pek sevdiklerimizi

Pek bağlandıklarımızı

El ele “Tavşan kaç, tazı tut!” oynadıklarımızı

Kol kola halay çektiklerimizi

Bırakacağız, gözü yaşlı

 

Evlerimiz ki, döşenmiştir;

Her köşesi anlatmaya ayrı zaman ister

Raflarda sıra sıra renk renk kitaplar

Resimler duvarlarda

Giysilerimiz sığmaz

Vestiyerlere, dolaplara, gardroplara

Üst üste yığılıdır

Kilerde yiyecekler

Buzdolabında içecekler

Demeye varmıyor dilim ama neyleyim

-Dost acı söylermiş-

Bütün bu saydıklarımızı terk edeceğiz

Gerçek yaşama yerine gideceğiz

Eğer yapmamışsak görevimizi

Taşın taşlığını

Giysinin giysiliğini

Dolabın dolaplığını yaptığı gibi

Ne söyleyebiliriz?

Ne yapabiliriz?

Sorarsa Yaratan

Sorarsa insanlıktan?!

 

23.12.1980 Lüleburgaz

 

“İncire, zeytine, Sina dağına ve şu emîn beldeye yemin ederim ki,

biz insanı en güzel biçimde yarattık.

Sonra onu aşağıların aşağısına indirdik.

Fakat îman edip sâlih amel işleyenler için

eksilmeyen devamlı bir ecir vardır.”

TÎN SÛRESİ 1-6

En güzel biçimde yaratılmışız. Îmanımızdan da şüphemiz yok.

Elhamdü lillâh. Ne mutlu bize. Çünkü, îmânla îmansızlık arasında,

hiç yoksa, en azından, Cennet ve cehennem kadar fark vardır!

Derslerde her zaman vurguladığımız gibi, ahlâk timsâli büyüğümüz,

Millî şâirimiz, îmân gerçeğini ne kadar güzel ifâde ediyor:

ÎMANDIR O CEVHER Kİ, İLÂHÎ NE BÜYÜKTÜR

ÎMANSIZ OLAN PASLI YÜREK SÎNEDE YÜKTÜR!

Mehmet Âkif ERSOY

Artık bize düşen, aşağıların aşağısına düşmemek için

istikâmet üzere gidip, sâlih amelleri işleme gayret ve sabrını

her şeye rağmen hayat düstûru hâline getirebilmektir.

Yüce Allâh bu niyet ve samîmiyet doğrultusunda hepimize yardım eylesin.

Hakîkât yolunuz ve bahtınız açık olsun. Allâh’a emânet olunuz…

Öğretmeniniz, Nûri KAHRAMAN