KUSS BİN SAİDE’NİN HİTABESİ

Sevgili okurlarım, Hazreti Peygamber efendimiz peygamberlikle görevlendirilmeden önce, O’nun geleceğini müjdeleyen ve kavmini O’nun getireceği dine davet eden bir mümin. Kavmini  Onun aşağıdaki hitabı beni çok etkiledi, sizinle paylaşmanın faydalı olacağı kanaatindeyim. Bu kutlu doğum haftası anısına okumanızı ve ibret almanızı umarım.

Kuss bin Sâ­ide, İyâd kabilesinin re­isi olup İsa (Aleyhisselam)’ın dinînde, muvahhit(bir olan Allah’a inanan) ve şair bir in­san­dı. Onun, Ukâz Pa­na­yı­rı’nda, ara­la­rın­da Haz­ret-i Pey­gam­ber (Sallallahu aley­hi ve Sellem)’in de bu­lun­du­ğu bir ce­ma­ate yap­tı­ğı ve Peygamber efendimizin gönderileceğinden bah­se­den şu meş­hur hitabesi pek ib­ret­li ve hik­met­li­dir:

“Ey in­san­lar!

Ge­li­niz, din­le­yi­niz, bel­le­yi­niz, ib­ret alınız! Yaşayan ölür, ölen fena bu­lur(yok olur), ola­cak olur. Yağ­mur ya­ğar, ot­lar bi­ter; ço­cuk­lar do­ğar, ana­la­rın ba­ba­la­rın ye­ri­ni tu­tar. Son­ra hep­si mah­vo­lur gi­der. Vukuatın (meydana gelecek olayların)ar­dı ar­ka­sı ke­sil­mez; hep­si bir­bi­ri­ni takip eder. Dikkat edin, söy­le­dik­le­ri­me ku­lak ve­rin! Gök­ten ha­ber var; yer­de ib­ret ala­cak şey­ler var! Yer­yü­zü se­ril­miş bir dö­şek, gök­yü­zü yük­sek bir ta­van. Yıl­dız­lar yü­rür, de­niz­ler du­rur. Ge­len kal­maz, gi­den gel­mez. Acaba var­dık­la­rı yer­den memnun ol­duk­la­rı için mi ora­da ka­lı­yor­lar; yok­sa alı­ko­nu­lup da uy­ku­ya mı da­lı­yor­lar…

Ye­min ede­rim, Allah’ın in­din­de bir din var ki, şim­di bu­lun­du­ğu­nuz dinden da­ha sevgilidir. Ve Allah’ın ge­le­cek bir Pey­gam­ber’i var ki, gel­me­si pek ya­kın­dır. O’nun göl­ge­si ba­şı­nı­zın üze­ri­ne düş­tü. Ne mut­lu o kim­se­ye ki, O’na iman edip de, O dahi ona hidayet ey­le­ye! Vay o bed­bah­ta ki, O’na isyan ve muhalefet ey­le­ye! Ya­zık­lar ol­sun ömür­le­ri­ni gaf­let için­de ge­çi­ren üm­met­le­re!

Ey in­san­lar!

Gaf­let­ten sa­kı­nın! Her şey fanidir, an­cak Ce­nâb-ı Hak Baki’dir. Bir­dir, şerik(ortak) ve naziri (benzeri) yok­tur. İbâ­det edi­le­cek yal­nız O’dur. O doğ­ma­mış ve doğurmamıştır. Evvel ge­lip ge­çen­ler­de biz­ler için ib­ret­ler çok­tur.

Ey İyâd kabilesi! Ha­ni ba­ba­la­rı­nız ve de­de­le­ri­niz? Ha­ni mü­zey­yen kâşaneler ve taş­tan haneler ya­pan Ad ve Se­mûd? Ha­ni dünya var­lı­ğı­na mağrur olup (aldanıp) da kav­mi­ne hitaben «Ben si­zin en bü­yük Rab­bi­ni­zim.» di­yen Fi­ra­vun ve Nemrut? Bu yer, on­la­rı de­ğir­me­nin­de öğüt­tü, toz et­ti. Ke­mik­le­ri bi­le çü­rü­yüp da­ğıl­dı. Ev­le­ri de yı­kı­lıp ıs­sız kal­dı. Yer­le­ri­ni şim­di kö­pek­ler şen­len­di­ri­yor. Sa­kın on­lar gi­bi gaf­let et­me­yin. On­la­rın yo­lu­ndan git­me­yin. Her şey fani, an­cak Ce­nâb-ı Hak Baki’dir.Ölüm ır­ma­ğı­nın gi­re­cek yer­le­ri var, ama çı­ka­cak ye­ri yok!.. Kü­çük bü­yük her­kes gö­çüp gi­di­yor. Her­ke­se olan ba­na da ola­cak­tır.” (Bey­ha­kî, Ki­tâ­bü’z-Zühd, II, 264; İbn-i Ke­sîr, el-Bi­dâ­ye, II, 234–241; Hey­se­mî, IX, 418)

Kuss bin Sâ­ide bu gü­zel söz­le­ri söy­ler­ken bah­set­ti­ği son pey­gam­ber Haz­ret-i Mu­ham­med Mustafa (Sallallahu aley­hi ve Sellem)’in ora­da bu­lun­du­ğun­dan ha­ber­siz­di. Bir müd­det son­ra da vefat et­ti. An­cak kabilesi, pey­gam­ber­lik gel­di­ğin­de ge­lip Allah’ın Ra­sû­lü’ne iman et­ti­ler.

Rasulullah (Sallallahu aley­hi ve Sellem) on­la­ra:

“–Kuss bin Sâ­ide’nin, Ukâz Pa­na­yı­rı’nda de­ve üze­rin­de: «Ya­şa­yan ölür, ölen fena bu­lur, ola­cak olur!» di­ye­rek hut­be oku­du­ğu hiç ha­tı­rım­dan çık­maz. Bu hut­be­yi oku­ya­bi­le­cek kim­se var mı?” bu­yur­du­lar.

He­yet, o hut­be­yi kabilelerinden he­men her­ke­sin oku­ya­bi­le­ce­ği­ni söy­le­di­ler. Âlem­le­rin Efen­di­si bu­na çok se­vin­di. Ora­da bu­lu­nan Ebû Be­kir (Radıyallahu anh) da:

“–Ya Ra­sû­lal­lâh, o gün ben de ora­day­dım, söy­le­dik­le­ri­nin hep­si ez­be­rim­de­dir.” de­di ve hut­be­yi baş­tan so­na ka­dar okudu. Arkasından İyâd kabilesinden bi­ri kal­kıp Kuss bin Sâ­ide’nin şi­ir­le­rin­den oku­du. Bu şi­ir­ler­de Peygamberim iz’in so­yu olan Hâşimoğulları’ndan bü­yük bir pey­gam­be­rin çı­ka­ca­ğı, açık­ça bil­di­ri­li­yor­du. (İbn-i Kesir, el-Bi­dâ­ye, II, 234–241)

Rasulü Kib­ri­yâ (Sallallahu aley­hi ve Sellem) Efen­di­miz, Kuss bin Sâ­ide hak­kın­da şöy­le bu­yur­du­lar:

“Allah Te­âlâ, Kuss bin Sâ­ide’ye rah­met ey­le­sin! O kıyamet gü­nü ay­rı bir üm­met ola­rak ba’so­lu­na­cak­tır!(diriltilecektir)” (İbn-i Ke­sîr, el-Bi­dâ­ye, II, 239)