AFFEDERSİNİZ! (Mİ?)

Es’selâmü Aleyküm, Sevgili Dostlar!

Evliliğe dâir, peşpeşe sıraladığımız yazılarda yaptığımız tavsiyelerle, büyük ümitlerle yuva kurmaya çalışan gençlerimizi, sanki biraz ürkütmüş, korkutmuşuz gibi geldi bana. Şunu bilmenizi isterim ki, günbegün artan boşanma oranlarına ve her şeye rağmen, evliliğin güzelliğine, koruyuculuğuna ve gerekliliğine inananlardanım. Bu bakımdan, toplumların en temel direği ve en güzel kurumu olan evliliği, korkulası bir olgu olarak göstermek, yapılmak istenecek en son şey olabilir bizim için.

Kabul etmek gerekir ki, boşanmalar en belli-başlı yaralarımızdan. Her şeyden önce, gençlerimizin evlilik yönündeki heveslerini kursağında koyan, karar vermelerini güçleştiren olumsuzluklardan. Fakat bu yeni bir şey değil. Efendimiz (SAV) zamânında da vardı. Daha önceleri de. Günümüzde ise rekora koşuyor.

“Tüm bunlar, neden?” derseniz, derim ki; başta bilinçsizlik geliyor. Evlilikle evcilik karıştırılıyor. Dînimizin ve örfümüzün ön gördüğü kriterler hiç nazar-ı îtibâra alınmıyor. Yuvanın temelleri, “kara kaş, elâ göz!” koordinatlarıyla atılıyor. Allâh’ın (CC) koyduğu ölçüler gözetilmediği gibi, karşılıklı olarak kul haklarına da riâyet edilmiyor. Taraflar, değerlerinin farkında değil. Kültürüyle yoğrulmamış. İnanç noktasını gelenekselin ötesine taşıyamamış. Bilgi ve bilinçten ve bunların getirdiği olgunluk, anlayış, yerine göre tahammül, sabır, tevâzû gibi terbiyevî donanımlardan uzak düşürülmüş. İşin garibi, böyle bir durumun farkında da değil. Böyle bir neslin âile çatısını, özellikle, çözülüşe hizmet eden bunca basın-yayın, medya, dizi, film fırtınaları ve onların kötü örnekleri karşısında koruması zor.

Sizin anlayacağınız, dönem dönem bombardımana tâbî tutulan ve özellikle uzaklaştırılmaya çalışılan millî değerleriyle, bizim inanç ve kültürümüze uymayan, dayatılan ama, içimize sinmesi bir türlü başarılamayan avrupâî pespâyelikler arasında sıkışan milletimizin ve onun çocuklarının kafası karışık. Millet, bu anlamda hâlâ mecrâsını bulabilmiş  değil!

İşte, tüm bunlar bizi iki arada bir derede kalan türden gel-gitlerin anaforuna sürüklemiş. Tez canlıyız. Bir bakıyorsunuz çok mutlu, bir bakıyorsunuz sinir küpüyüz. Bir kararda duramıyoruz. Akl-ı selim denen şeyle hareket ederek, şu meşhur orta çizgi istikâmetini bir türlü  tutturamıyoruz. Hırslarımız aklımızın ve sağduyumuzun önüne geçebiliyor hemen. Velhâsıl, ne kadar büyüsek de, çocuk ruhluluğumuz devam ediyor.

Büyüyemiyoruz bir türlü yâni. Ufak bir olayı, hemen büyütüyoruz bundan dolayı. Tıpkı çocuklar gibi. Hemen aşırı bir duyarlılık sergiliyoruz. Kırıyoruz, kırılıyoruz, darılıyoruz. Nikâhın getirdiği ciddiyet, samîmiyet, emânet, nezâket ve asâletten haberimiz yokçasına hepsini teğet geçiyoruz. Allâh korkusunu unutup, birbirimizi kıyasıya hırpalıyoruz. Sevgisizlik almış yürümüş. Hani bizim “Gönül ehli”, kırık kâlpleri onarmaya çalışan, dünyâya sevgiyle bakan, affetmenin değerini, affederek gösteren insanlarımız?

Oysa, affetmek ve nezâket insana ne çok yakışıyor! Çevreye baktığımızda ise bunu pek göremiyoruz. Kimse kimseyi affetmiyor. Gelin kayınvâlideyi, kardeş kardeşi, komşu komşuyu, ana-baba evlâdı ya da evlât ana-babayı. Kadın kocayı veyâ koca karısını!

Peki, affetmiyor da ne oluyor, ele ne geçiyor sevgili dostlar? Koskoca bir hiç! Gereksiz yıpranmışlıklar, sağlıksız vücutlar, sağlıksız hayatlardan başka bir şey değil. Hâlbuki, ne olur hepimiz, insan olduğumuzu, hatâ yapabileceğimizi kabul ile birbirimizin hatâlarını hırgür fırsatı olarak değerlendirmeyip te affetsek! Büyüklerden biri der ki;

“Affetmek, insanı özgürleştirir!”

Affetmek, hem daha insânîdir, hem de hareket tarzının en iyisi ve mantıklısıdır. Düşününüz ki, hepimiz öleceğiz! Rûz-i Mahşer’de Allâh’tan (CC) af isteyeceğiz. “Bizi bağışla YâRabb!” diye yalvaracağız. Yüce Mevlâ bize; “Sen benim kullarımın küçücük kabahatlerini bile affetmedin de, NE YÜZLE benden AF istiyorsun?” derse, ne cevap verilebilir sizce?!

Öyleyse sevgili dostlar; hep berâber, birbirlerimizi evde, işyerinde, sokakta, otobüste, bekleme kuyruklarında, dolmuşta, her yerde, hem de tebessümü elden bırakmadan affedelim. Bunun bize sağlayacağı gönül huzûru ve tatlılığı yaşamaya çalışalım. Hem, bizim kültürümüzde “Affetmek büyüklüğün şiârından!” kabul edilmiştir. Sen de, içinden, “Büyüklük bizde kalsın!” de, ve affet.  

Böylelikle, toplumsal huzûrun formülü olan akl-ı selim, kâlb-i selim ve hoşgörü mayasının bir parçası olmuş oluruz. Varsın, kimse farkında olmasın bunun. Varsın, birileri yadırgasın. Kimilerine komik gelsin. Hiç önemli değil. Ne yapmaya çalıştığımızı Rabbimiz görüyor ya; önemli olan bu! Öyle değil mi sevgili dostlar?

Sürç-i lisân ettikse affola! Affedin, af bulun…

Selâmetle, sağlıcakla ve de afla kalın efendim...