SAHİP OLDUKLARININ DEĞERİNİ BİL

            Efendim haneniz, eviniz şen olsun, huzurla dolsun.

            Aile toplumun çekirdeği… Mutlu aile, mutlu toplum…  Küçücük bir kiraz çekirdeği kocaman bir kiraz ağacının bütün bilgilerini içinde barındırıyor. Toprağa dikiliyor. İyi bakılır, iklimini de bulursa, çekirdek  de bozulmamışsa büyüyor ve meyvelerini veriyor. Bu çekirdekte neler gizli, bu ağaç kaç yıl yaşayacak, ne kadar yaprağı ne kadar meyvesi olacak?

            Toplumun çekirdeği aile de böyle. Ailenin çekirdeği de o aileyi oluşturan fertler, eşler. Eğer eşler sağlam kişilikler oluşturabilmişlerse “özbilinç” gelişimini tamamlamışsa o aile mutlu, o toplum mutlu…

            Aile bireyleri “sen, sen” yerine önce kendine bakmalı, kendini geliştirmeli. Kendiyle barışık olmalı denir ya işte önce kişi kendisi.

 Buna sahip olduklarımızın değerini bilmekle başlayabiliriz.

 Bulunduğunuz konumdan mutlu olmaya bakın. Bırakın şikâyeti, yakınmayı, memnuniyetsizliklerinizi. Hiç istekleriniz, beklentiniz bitmiyor. Sahip olduklarınıza bakın, onların değerini bilin.

            Sağlıklı bir vücut, gıda ve yiyecek, güvenli bir vatan, hava ve su bütün bunları düşünün. Dünya senin elinde, dünya senin hizmetinde, fakat sen bunun farkında değilsin.

            İki gözün, iki kulağın, bir dilin, iki dudağın, iki elin ve iki ayağın var. Gözlerini ne ile değişebilirsin? Ya kulaklarını?

            Güzel ve mükemmel bir eşin, pırıl pırıl çocukların var. Bu sabah onlarla beraber kahvaltı edebildin mi? Telefon açtığında seslerini duyabiliyor musun? Senden mutlusu yok. Fakat görmüyorsun. Hayatta sultansın, hayatın sahibisin fakat bilmiyorsun. Hala şikâyette, isyanda, nankörlükte, inkârdasın.

            “Allah’ın nimetlerini saymak isterseniz sayamazsınız.” (İbrahim suresi 34)

            “Allah size görünen ve görülmeyen nimetlerini bol bol verir.” (Lokman Suresi 20)

            Bütün bunlara rağmen hala gamlı, kederli, hüzünlü, telaşlı ve tasalı bir hayat yaşıyorsun. Elindekilere şükretmek yerine sahip olamadıklarını düşünüyorsun. Peki ya sahip olamadıklarının sana mutluluk getireceğini nereden biliyorsun. Elindekilerin değerini, kıymetini bilemezsen bundan mağdur olacağını, bunların da elinden alınabileceğini düşünmez misin?

            Rahman suresini bolca okurum. Okudukça şükreder ve adeta yeniden kendime gelir, bir silkinirim.  “febi eyyi alai Rabbiküma tükezziban” Öyleyken rabbinin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz?”

            “er- Rahman” Rahman olan Allah diye başlıyor sure.  Şu evrenin her yanında, şu varlığın bütün birimlerinde, bütün zerresinde yankılanan bir çığlık  “Rahman o Allah”.

            Her şey O’nun varlığına, O’nun merhametine hayran ve muhtaç. Er- Rahman… Arkasından bir sessizlik... Ayet bitiyor. Tüm evren susup kulak kesiliyor.

            “Rahman Kur’an-ı öğretti. İnsanı yarattı. Ona beyanı (düşünüp ifade etmeyi) öğretti. Güneş ve ay bir hesaba göre hareket etmektedir. Otlar ve ağaçlar Allah’a boyun eğerler. Göğü yükseltti ve ölçüyü koydu. Allah yeri yarattıkları için verdi. Orada meyveler ve salkımlı hurma ağaçları, yapraklı taneler, hoş kokulu bitkiler var. O halde Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz” diye devam ediyor sure. (Rahman suresi 1–13)  

            Gelin bugün bir kez daha Rahman suresini okuyalım. Orada kendimizi bulalım.

            Gelin şu an kendimize bir beş dakika ayıralım, başımızı elimizin arasına alalım, gözümüzü yumalım, Rahman suresinin gölgesinde, kendimizi, ailemizi, eşimizi, evimizi, işimizi, sağlığımızı, dostlarımızı, ana- babamızı, etrafımızdaki dünyamızı düşünelim. Onlara sanki şimdi şu anda sahip olmuşuz gibi,  birazdan elimizden alınacaklarmış gibi sarılalım. Alınmadan, sahipken, elindeyken, yanındayken değerlerini bilelim.

 Sahip olduklarımızla mutlu olmaya bakalım.