Mekke-i Mükerreme’de Ramazan Günleri

Nasip eden Allah’a hamd ü senâlar olsun, Ramazân-ı şerîf, Hicaz’da, Mekke-i Mükerreme ve Medîne-i Münevvere’de, başka yerlerden çok daha feyizli, bereketli, mükemmel, güzel ve hoş oluyor; sevap da bu mübarek yerlerde çok fazla!

Bu sene güzel Türkiyemiz’den buralara çok ziyaretçi gelmiş; her taraf Türk umreciler ve hacılarla dolu, iki adımda bir, tanıdık bir simaya rast geliyor, sevgili bir dostla karşılaşıyoruz. Ülkemizde, çok istediğimiz hâlde görüşemediğimiz birçok kardeş ve arkadaşla burada her vakit beraberiz. Adını söylemeyeyim, sadece bir kasabamızdan, 250-350 kişi beraber geldiklerini söylediler.

Halkımız elhamdülillâh çok dindar, çok safî, çok uyumlu insanlar; çevreleriyle, dil bilmedikleri hâlde, hemen samimî ilişkiler kuruveriyorlar, isteyene yanlarında yer açıyor, aralarına alıyorlar; inat, sertlik, zıtlık yok; edep, ahlâk, kardeşlik var.

Sabah namazı çok erken, sahurdan hemen 10-15 dakika sonra kılınıveriyor; hâlbuki normal zamanlarda daha çok beklerler. Mekke’de öğle ve ikindi namazlarında bile her yer doluyor; biraz geciken yer bulmakta zorlanıyor.

İkindiden sonra mescidin içinde her yere uzun plastik muşambalar serilip sofra düzenleniyor; fakir, zengin herkes yanına hiçbir şey almasa bile, iftar edecek, karnını doyuracak bir şeyler buluyor, bol bol zemzem içiyor; Arap kahveleri, nâneli çaylar ile safalanıyor. Akşam namazı bu işler olsun diye biraz geciktirilerek kılınıyor. Bizdeki gibi camiler akşamleyin tenha değil; camide iftar edilip namaz kılındıktan sonra artık isteyen evine dönüp safalı, teferruatlı yemek ziyafetini yapıyor.

Yatsı, normal vaktinden yarım saat sonra, çok güzel, vakarlı, usulüne uygun, aheste aheste, tadı çıkarıla çıkarıla hatimle edâ ediliyor; acele yok, telaş yok! Hava latif, hele Mescid-i Harâm’ın en üst terasında yayla gibi, yıldızların, hilalin altında namaz kılmak öyle hoş oluyor ki târiflere sığmaz. Namazdan sonra yanlarında termoslarıyla gelenler, meyve suları, çaylar, kahveler içiyor, memnun ve mesrur evine dönüyor.

Buranın ahalisi Ramazanlarda geceleyin pek uyku uyumuyor. Her taraf ışıl ışıl, yollar, çarşılar kalabalık, kimi ibadette, kimi keyfinde! tâbi gayr-i meşrû eğlence, içki, saz, söz hiç yok! Kimileri canı isterse Arafat’a, Müzdelife’ye gidip gece oralarda piknik yapıyor, rahatlıyor, dinleniyorlar. O yerleri hac zamanındaki izdihamın dışında, tertemiz pırıl pırıl ağaçlıklı, yeşillikli görmek hoş oluyor.

Tabi, Ramazan’ın son on gününde “itikâf” sünneti var; yani evinden ayrılıp, camiye gelip, gece gündüz orada zikir, fikir, ibadet, taat, kıraat gibi derunî, lâhûtî birtakım çalışmalarla gündüzleri saim, geceleri kaim geçirmek, tam bir âhiret adamı olmak var. Bu Peygamber Efendimizin âdeti, emri, tavsiyesi; sünnet-i kifâye deniliyor. Yapanlara ne mutlu! Yapmayanları da vebalden kurtarmış oluyorlar.

Burada küçük büyük okullar, üniversiteler Ramazan’ın son on günü tatile girdiğinden, üniversiteli pırıl pırıl gençler de gelip Harem-i Şerîf’te itikâf yapıyorlar, her taraf doluyor, öyle güzel ki aşk olsun!

Allahu Teâlâ bu mübarek ayda sizleri, bizleri af ve mağfiret buyursun, rahmetine mazhar eylesin, dünyanın her yerindeki kardeşlerimize de huzur, saadet ve afiyetler ihsan etsin; mücahid kardeşlerimizi mansur ve müeyyed, muzaffer ve galip kılsın! Âmîn bi-hürmeti seyyidi’l-mürselîn ve âlihî ecm‘aîn! (Başmakaleler’den alınmıştır)